Sagan af Kvasi

Eftir mikla styrjöld innsigluðu norrænu goðaættirnar Æsir og Vanir friðarsátt sín á milli með því að spýta í ker hráka sínum. Úr hinum guðlega hráka skópu þeir nýjan guð þekkingar og visku. Sá hét KVASIR og var svo vitur að enginn gat spurt hann þeirra hluta er eigi kunni hann úrlausn. Til að fyrirbyggja frekari deilur hlaut KVASIR einnig undraverða sáttahæfileika.

KVASIR fór víða um heim og kenndi mönnum fræði og þá er hann kom að heimboði til dverga nokkurra, Fjalars og Galars, þá kölluðu þeir hann með sér í einmæli og drápu hann. Er dvergarnir sáu hve blóð hans var fagurrautt tímdu þeir ekki að láta það fara til spillis og létu blóðið renna í tvö ker, Són og Boðn og einn ketil, Óðrerir. Þeir blönduðu svo hunangi við blóðið og brugguðu úr því hinn helga drykk, Skáldamjöðinn, sem var þeirrar náttúru að hver sem drakk hann varð skáld eða fræðimaður. Dvergarnir sögðu ásum að KVASIR hefði kafnað í mannviti fyrir því að enginn var svo fróður, að spyrja kunni hann fróðleiks.

Fjalar og Galar buðu jötninum Gillingi í sjóferð, hvolfdu skipinu og týndist Gillingur ósyndur. Þeir sögðu konu hans tíðindin en drápu hana þar sem þeim leiddust óp hennar. Tók þá Suttungur sonur hans dvergana og flutti á sæ út og setti þá á flæðisker. Dvergarnir keyptu sér lífsgrið með því að bjóða Suttungi mjöðinn dýra. Flutti hann mjöðinn heim í Hnitbjörg og lét dóttur sína Gunnlöðu gæta hans dag og nótt.

Er Óðinn frétti af miðinum dulbjóst hann sem vinnumaðurinn Bölverkur og hélt til Jötunheima. Vélaði hann Bauga, bróður Suttungs til að hjálpa sér að komast í nánd við Gunnlöðu og mjöðinn helga. Svaf hann þrjár nætur hjá Gunnlöðu og ginnti hana til að gefa sér þrjá smásopa af miðinum. Gunnlöðu til skelfingar tæmdi Óðinn allan mjöðinn í þremur gúlsopum og flaug að því loknu á brott í arnarham heim til Ásgarðs og jötuninn á eftir. Er í Ásgarð kom settu goðin út ker sem Óðinn spýtti miðinum í og er það skáldskapargáfan sem menn hljóta, en sumt gekk aftur úr honum, sem er kallað skáldfíflahlutur, og hefur það hver sem vill.